Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ

Στόχος μου η ζωή και όχι η ζωή μου στόχος!

Το κανάλι μας στο You Tube

Για εμάς η έννοια της αλληλεγγύης δεν είναι σχήμα λόγου

ή μηχανισμός διαιώνισης της ταξικής εξαθλίωσης αλλά εργαλείο και συστατικό στοιχείο του αγώνα για την χειραφέτηση και την κοινωνική απελευθέρωση από την καπιταλιστική σκλαβιά.

Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

Δικαιώματα ανασφάλιστων σε περίθαλψη και ασφάλιση

Ο οδηγός αφορά όλα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των ανέργων και των ανασφάλιστων χωρίς να αναφέρονται οι κοινωνικές δράσεις που καθημερινά βοηθούν όσους χρειάζονται περίθαλψη .

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Εκδήλωση ιατρείου

 την Παρασκευή, έγινε με μεγάλη επιτυχία η συγκέντρωση του ιατρείου αλληλεγκύης, με θέμα τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον ρατσισμό, ενάντια στην ιατρική καταστολή για μια ιατρική στην υπηρεσία του λαού.Η προσέλευση ήταν πολύ μεγάλη, χρησιμοποιήθηκαν όλες οι καρέκλες που είχαμε και έμειναν και όρθιοι. Έγιναν δύο εισηγήσεις από την συν. Μάτσα, τον συν. Μπουγάτσο και διαβάστηκε κείμενο παρέμβασης από τις ομάδες κοινωνικής δράσης του 18 άνω.Ακολούθησε πολύ πλούσια συζήτηση,για πάνω από 2 ώρες. Ένα από τα σημαντικά ζητήματα που συζητήθηκαν ήταν η αναγκαιότητα της συλογικής δράσης, όχι μόνο σαν έκφραση αλληλεγκύης αλλά και σαν αναγκαιότητα των καταπιεσμένων να εκφραστούν. Στην πραγματικότητα το αίτημα που διακυβέβεται είναι η ίδια η ΖΩΗ.
Η λειτουργία της εργατικής λέσχής, του ιατρείου αλληλεγκύης, η κινηματογραφική λέσχη, το υπό διαμόρφωση του σχολείου αλληλεγκύης, είναι πολυ σημαντικά βήματα συσπείρωσεις της γειτονιάς και ιδιαίτερα των πιο καταπιεσμένων, προϋπόθεση για κοινή δράση.

Μετά την εκδήλωση το γλεντήσαμε πίνωντας το κρασάκι ή την μπύρα μας τραγουδώντας και χορεύοντας.

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

«"Όχι" στην έξωση του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού»

Την οργή τους εξέφρασαν τρία κοινωνικά ιατρεία/φαρμακεία για το γεγονός ότι το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού οδηγείται σε «ξαφνικό θάνατο». Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν υπογραμμίζουν ότι «δεν πρέπει να επιτρέψουμε» να πραγματοποιηθεί αυτό «το έγκλημα», όπως το χαρακτηρίζουν.
Η σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:
Οργή και αγανάκτηση μας διακατέχει, με την γνωστοποίηση, ότι η κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΕ οδηγούν σε ''αιφνίδιο θάνατο'' το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.
Πότε γίνεται αυτό;
  • Τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε ως χώρα μια άνευ προηγούμενου ανθρωπιστική και υγειονομική κρίση.
  • Τη στιγμή που το ΕΣΥ και οι δημοσιές δομές ΠΦΥ έχουν καταρρεύσει. Ποιος δεν γνωρίζει ότι έχουν ήδη κλείσει 9 δημόσια νοσοκομεία και όλες οι μονάδες ΠΦΥ είναι υποστελεχωμένες από γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό;
  • Τη στιγμή που οι πολιτικές που εφαρμόζονται στην υγεία είναι πιστές στο νεοφιλελεύθερο δόγμα ότι η υγεία δεν είναι δημόσιο αγαθό αλλά υπόθεση του ατόμου.
Ποιος δεν γνωρίζει ότι την αποκλειστική ευθύνη για αυτόν τον εφιάλτη που ζουν οι εργαζόμενοι, οι νεολαίοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι μετανάστες, έχουν διαχρονικά οι χρεοκοπημένες αστικές κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένης και της αστικής αντιδραστικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ;
Σ' αυτές τις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που πρώτο τους θύμα είναι η χρεοκοπημένη Ελλάδα, δημιουργήθηκαν μορφές αντίστασης στην ανθρωπιστική καταστροφή.
Σε αυτές εντάσσονται και τα αυτοοργανωμένα Κοινωνικά Ιατρεία-Φαρμακεία, που λειτουργούν σε όλη τη χώρα, σε κινηματική βάση και παρέχουν εντελώς ΔΩΡΕΑΝ σημαντικό έργο στον τομέα της ΠΦΥ.
Δομές αυτοοργάνωσης όπου στην λειτουργία συμμετέχουν οι πάντες, από τους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό, τους αλληλέγγυους, αλλά και τους ασθενείς.
Έρχεται, λοιπόν, σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμένου που πούλησε [?] δωρεάν  το φιλέτο του Ελληνικού και πετάει (''σαν την τρίχα από το προζύμι'') στον δρόμο μια δομή ΠΦΥ, της οποίας το έργο είναι γνωστό πανελλήνια, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα αδηφάγα συμφέροντα των καπιταλιστών επενδυτών.
Χιλιάδες ασθενείς, που δέχτηκαν και δέχονται δωρεάν τις φροντίδες του ΜΚΙΕ, τους πετάνε ουσιαστικά στα σκουπίδια.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να πραγματοποιηθεί το έγκλημα του ''ξαφνικού θανάτου''.   
-  Να κινητοποιήσουμε όλους τους κατοίκους της περιοχής ενάντια στην εγκληματική απόφαση.
-  Να παραμείνει και να λειτουργεί το ΜΚΙΕ εκεί που βρίσκεται..Είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση και ο τοπικός δήμος να παράσχουν δωρεάν, εάν αυτό επιθυμεί το ΜΚΙΕ, νέα αξιοπρεπή στέγη.
-  Όλα τα Κοινωνικά Ιατρεία να κάνουν καμπάνια στα προάστια και τους δήμους της χώρας που δραστηριοποιούνται, ενάντια στο κλείσιμο του Ιατρείου του Ελληνικού.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ/ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΙΛΙΟΥ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ/ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Κ.ΠΑΤΗΣΙΩΝ/ΑΧΑΡΝΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ/ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ


ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ 2018, 12.30 μμ.

 

Η ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

το κείμενο κάλεσμα είναι το παρακάτω:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ  ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ, 12.30 μμ

 

Με την Ψυχική Υγεία σε κατάρρευση και την ψυχιατρική πρακτική, στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, να γίνεται ανεξέλεγκτα κατασταλτική, το Υπουργείο Υγείας ετοιμάζει, ως απάντηση, την εισαγωγή και εφαρμογή και στην Ελλάδα, της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα».

Με εισήγηση ψυχιάτρου και εντολή εισαγγελέα, η/ο «ασθενής», που θα πρέπει να έχει δηλώσει αρμοδίως την ακριβή της/του διαμονή (όπως οι κρατούμενοι με έκτιση ποινών εκτός φυλακής), θα λαμβάνει υποχρεωτικά την φαρμακευτική  της/του αγωγή – διαφορετικά, θα εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική με την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Μια ζωή, δηλαδή, σε διαρκή επιτήρηση και έλεγχο.

Μια ακόμα «επιτροπή σοφών» του Υπουργείου - σαν αυτές που μας έφτιαξαν την λεγόμενη «διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά και το «ειδικό ψυχιατρικό τμήμα» (φυλακή) για τους «ακαταλόγιστους ασθενείς» - η οποία, αυτή τη φορά, συγκροτήθηκε σε σκοπό να «μειώσει» τις ακούσιες νοσηλείες, που ανέρχονται στο 65% περίπου των εισαγωγών (με την παρέμβαση πάντα της αστυνομίας), βρήκε σαν μόνη απάντηση  (που ήταν, βέβαια, και οδηγία τω Βρυξελλών) την διάχυση των κατασταλτικών πρακτικών και εκτός ψυχιατρικής μονάδας : με την  θεσμοθέτηση της εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή μεταφοράς των πρακτικών του ψυχιατρείου μέσα στην κοινωνία.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά - και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι της/του κάθε ασθενούς, ή και εν δυνάμει ασθενούς. 

Σ΄ ένα τόπο όπου η ψυχιατρική μεταρρύθμιση αποτέλεσε κενό γράμμα, η προετοιμαζόμενη εφαρμογή της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα», φαίνεται να προωθείται και ως το υποκατάστατο του στεγνά διοικητικού κλεισίματος των ψυχιατρείων που ετοιμάζουν, με το σύνηθες λεκτικό πυροτέχνημα περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», την ίδια στιγμή που δεν διατυπώνεται καμία αμφισβήτηση των ασυλικών πρακτικών, δεν ανοίγει καμία συζήτηση για τις μηχανικές καθηλώσεις, για τους θανάτους στα ψυχιατρεία ως αποτέλεσμα βίαιων πρακτικών, δεν διερευνούνται στο ελάχιστο δυνατότητες πέραν του φαρμακευτικού μονόδρομου. Αντίθετα προωθούνται νεοφιλελεύθερες πολιτικές κλεισίματος ή/και συρρίκνωσης των ψυχιατρείων, πάντα συνυφασμένες με τη μείωση του προσωπικού, την επισφάλεια των θέσεων εργασίας κλπ, προτείνονται διοικητικού τύπου αλλαγές στην κατεύθυνση της περιστολής των δαπανών, της διάλυσης υπαρχόντων θεραπευτικών ομάδων, κατακερματισμού και αναδιάταξης μονάδων χωρίς κανένα θεραπευτικό στόχο.

Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων. 

ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ


ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ 2018, 12.30 μμ.

 

Η ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

"Οι επαγγελματικοί ρόλοι στην Ψυχική Υγεία".


Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" θα έχει ως θέμα


"Οι επαγγελματικοί ρόλοι στην Ψυχική Υγεία". 

Ποιος είναι και ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του/της ψυχιάτρου, του/της νοσηλευτή/τριας, του/της ψυχολόγου, του/της κοιν. λειτουργού κοκ. 
Πώς μπορούμε να πάμε πέρα από τον κυρίαρχο εξουσιαστικό χαρακτήρα που διαπερνά την σύλληψη και την άσκηση των ρόλων. 
Του ψυχίατρου, στην κορυφή της ιεραρχίας, ως του κάτοχου της "απόλυτης αλήθειας", ως του "εξομολογητή" που δίνει τη "σωστή ερμηνεία" στο "ακατέργαστο υλικό" του "εξομολογούμενου" ασθενή-και με τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου να έπεται. 
Του νοσηλευτή, ως εκτελεστικού οργάνου στην πυραμίδα της ιεραρχίας, να διεκδικεί, στην καλλίτερη περίπτωση, τον ορισμό ενός αποστειρωμένου καθηκοντολόγιου. 
Του ψυχολόγου, ως δευτερεύοντος θεραπευτικού ρόλου, απλώς συμπληρωματικό σ΄ αυτόν του ψυχιάτρου, του κοινωνικού λειτουργού να υποβαθμίζεται, συχνά, στα γραφειοκρατικά των επιδομάτων, των επιτροπών αναπηρίας κοκ. 
Πώς οι ρόλοι μπορούν  είναι πραγματικά θεραπευτικοί χωρίς το ξεπέρασμα των εξουσιαστικών σχέσεων, πρωτίστως με τον ψυχικά πάσχοντα, προς μια συνομιλία και επικοινωνία μαζί του σε μιασχέση ισοτιμίας. Μια σχέση μεταξύ υποκειμένων, πρωτίστως "ανθρώπου προς άνθρωπο" και όχι "ειδικού" προς μια "διαγνωστική κατηγορία".  Με την αμφισβήτηση και την αποδόμηση της "κοινωνικής ανάθεσης", στη βάση της οποίας λειτουργούν όλοι αυτοί οι ρόλοι, πρωτίστως αυτός του ψυχιάτρου, για τον κοινωνικό έλεγχο του ψυχικά πάσχοντος. 
Και στη βάση της ισότιμης σχέσης με τον ψυχικά πάσχοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισότιμης σχέσης μεταξύ όλων των επαγγελματικών ρόλων, χωρίς αποστειρωμένες οριοθετήσεις, με επίκεντρο την κατανόηση της πολυπλοκότητας και την απάντηση στην ολότητα των αναγκών του πάσχοντος υποκειμένου. 

Για όλα αυτά θα γίνουν εισηγητικές παρεμβάσεις από ψυχιάτρους, νοσηλευτές, ψυχολόγους και άλλους, στη συνάντηση της Πρωτοβουλίας  και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση. 

Την Παρασκευή, 27/4/2018, στις 19.00, στο χώρο του Δικτύου "Hearing Voices",  Τροίας 44, 
(κοντά στην πλ. Βικτωρίας).
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 
 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Εκδήλωση Συζήτηση: Σκάνδαλο Novartis Εξαίρεση ή Κανονικότητα

Το σκάνδαλο που ξέσπασε με την αποκάλυψη του χρηματισμού, με εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ευρώ, σε υπουργούς και πρωθυπουργούς από την φαρμακοβιομηχανία Novartis, προκειμένου να κρατούν ψηλά την τιμολόγηση των φαρμάκων και έτσι να βγάζει τεράστια κέρδη διεθνώς η εταιρεία, δεν απλώς ένα σκάνδαλο. Δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η σχέση των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, των οικονομικά ισχυρών με την εκάστοτε κυρίαρχη πολιτική εξουσία. Αφορά όλους τους τομείς της ζωής μας. Δείχνει ότι η διαπλοκή και η διαφθορά διατρέχουν ολόκληρο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και δεν υπάρχει τίποτα που ν΄ αποφασίζεται ως πολιτική, στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, παντού, αν πρώτα δεν έχουν ικανοποιηθούν, με το αζημίωτο για τους κυβερνώντες, τα συμφέροντα κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ολοι θεωρούμε την υγείας μας ως κάτι πολύ σημαντικό και θέλουμε να έχουμε πρόσβαση σ΄ ένα σύστημα υγείας και σε θεραπείες που εμπιστευόμαστε. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα από τα κυριότερα μέσα θεραπείας, το φάρμακο (όπως και όλα τα υγειονομικά υλικά), είναι, στο σύστημα που λειτουργούμε, εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα, από το οποίο η πολυεθνική που το παράγει, αποσκοπεί, πρωτίστως, να βγάλει κέρδος-έστω και σε βάρος της υγείας μας;
Τι γίνεται όταν το σύστημα έχει καταρρεύσει και αυτή η πρόσβαση γίνεται όλο και πιο δύσκολη και μάλιστα, όλο και πιο συχνά, με πληρωμή;
Τι γίνεται όταν όλες οι κυβερνήσεις της εποχής των μνημονίων, σε εκτέλεση εντολών της τρόικας, μείωσαν δραστικά την φαρμακευτική δαπάνη (στα πλαίσια της μείωσης όλων των δαπανών για την Υγεία), αλλά καθόλου τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών, καθώς μετέφεραν το κόστος που περιέκοψαν, στις τσέπες όλων μας - με την δραματική αύξηση της συμμετοχής στην αγορά των φαρμάκων εξίσου σε ασφαλισμένους και ανασφάλιστους;
Τι γίνεται όταν οι γιατροί καθημερινά πολιορκούνται από τις εταιρείες, με διάφορα «δώρα», πληρωμένα συνέδρια και «πολλά άλλα», προκειμένου να συνταγογραφήσουν τα προϊόντα τους;
Τι γίνεται όταν η ίδια εκπαίδευση των γιατρών είναι στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών;
Και τι έχει κάνει για όλα αυτά η κυβέρνηση ΣύριζαΑνελ πέρα από το να προσπαθεί, απλώς, να επωφεληθεί πολιτικά από το σκάνδαλο της διαφθοράς, στο οποίο είναι αναμεμειγμένοι οι υπουργοί (και πρωθυπουργοί) της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – ανάγοντας το όλο ζήτημα σε μιαν απλή σκαναδαλολογία που, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, καταλήγει στην ατιμωρησία των ενόχων; Όταν αυτή η ίδια κυβέρνηση αφήνει ανέγγιχτες τις ρίζες του προβλήματος : το φάρμακο, ένα κατ΄ εξοχήν «κοινωνικό αγαθό», να παραμένει εμπόρευμα προς κερδοφορία στα χέρια της βιομηχανίας, ντόπιας και ξένης, με την ίδια γενική πολιτική των τιμολογήσεων, με τις δραστικές περικοπές στο σύστημα υγείας (δραματικά υποστελεχωμένο και δυσλειτουργικό), με την μεταφορά, κάθε μέρα, όλο και μεγαλύτερου μέρους τους κόστους του φαρμάκου, και γενικότερα της υγειονομικής φροντίδας, στις τσέπες όλων μας;
Για να αναλύσουμε και να συζητήσουμε σε βάθος όλα αυτά, σε όλες τις πτυχές τους και για να οργανώσουμε τις πραγματικές αντιστάσεις, από τα κάτω, για την ανατροπή ενός συστήματος που δεν διστάζει καθόλου να βασίζει την κερδοφόρα αναπαραγωγή του ακόμα και εις βάρος ενός από τα πολυτιμότερα αγαθά για κάθε άνθρωπο, που είναι η υγεία, καλούμε όλους και όλες στην εκδήλωση που οργανώνoυν η Εργατική Λέσχη Κυψέλης Πατησίων Γαλατσίου και το Κοινωνικό Ιατρείο Πατησίων Αχαρνών

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΔΙΚΟΠΡΑΓΟΥΝΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ» Ο ΝΟΜΟΣ 4509/17

ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΔΙΚΟΠΡΑΓΟΥΝΤΩΝ  ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ» Ο ΝΟΜΟΣ 4509/17
 
Ο νόμος 4509/17, για τους «αδικοπραγούντες ψυχικά ασθενείς» που ψηφίστηκε πρόσφατα και παρουσιάζεται σήμερα, αποτελεί πράγματι μια «πρόκληση», όπως αναφέρεται στον τίτλο της ημερίδας, αλλά όχι προς τα «συστήματα Δικαιοσύνης και Ψυχικής Υγείας» να δράσουν σχετικά. Αλλωστε, τόσο η κρατούσα «Δικαιοσύνη», όσο και η «κυρίαρχη Ψυχιατρική», στη βάση της λογικής που λειτουργούν και της κοινωνικής ανάθεσης που επιτελούν, δεν βρίσκουν σ΄ αυτό το νόμο παρά αυτό που ανέκαθεν αναζητούσαν για να κάνουν πιο αποτελεσματική την διαχρονικά κατασταλτική τους αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων. Αυτό στο οποίο, αντιθέτως, αποτελεί «πρόκληση» αυτός ο νόμος, είναι απέναντι στην όποια προσδοκία για μια εναλλακτική προσέγγιση (και πραγματικά θεραπευτική αντιμετώπιση) του ζητήματος των «αδικοπραγούντων ψυχικά πασχόντων».
Ο νόμος κάνει νόμιμες κάποιες, ήδη από μακρού, ευρέως ασκούμενες πρακτικές, όπως η χορήγηση θεραπευτικών αδειών σε νοσηλευόμενους/φυλασσόμενους του αρ. 69ΠΚ, ή τη διαμονή τους σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Αλλά θεσμοθετεί το «ειδικό τμήμα»  (ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου), σε μια λογική παλαιο-ιδρυματικής παλινδρόμησης. Ενα είδος «δικαστικού ψυχιατρείου», που σ΄ όλη την Ευρώπη έχει αποδειχτεί ότι λειτουργεί ως πραγματικό κολαστήριο, έχει αποτύχει και είναι υπό ριζική αμφισβήτηση παντού. Εν προκειμένω, «θα διαθέτει την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμό για την εξυπηρέτηση των αναγκών των ατόμων που νοσηλεύονται». Τι κρύβει και τι υπαινίσσεται αυτή η «κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμός»; Μήπως για την απρόσκοπτη εφαρμογή των «μέσων αυξημένης ψυχιατρικής φροντίδας και ασφαλείας, όπως η προστατευτική απομόνωση και ο σωματικός περιορισμός», που, ο ν. 4509, παρ΄ όλα τα συνοδευτικά φληναφήματα περί πρωτοκόλλων, οδηγιών, κατευθυντήριων αρχών κλπ, καθαγιάζει - αυτές τις βάρβαρες κατασταλτικές πρακτικές - και νομοθετικά;
Μάλιστα, στο βαθμό που το «ειδικό τμήμα» αποτελεί τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, τι θα εμποδίσει τον εγκλεισμό εκεί και άλλων, θεωρούμενων «δύσκολων» ή «επικίνδυνων» ασθενών, που, όμως, δεν έχουν διαπράξει αδίκημα; Πουθενά στο νόμο δεν αναφέρεται ότι το τμήμα αυτό είναι αποκλειστικά  και μόνο γι’   αυτούς του αρ. 69.
Ένα στοιχείο που δείχνει την προχειρότητα, την έλλειψη μιας σοβαρής πολιτικής και τον απλώς διαχειριστικό χαρακτήρα του νέου νόμου, είναι το γεγονός ότι διαιωνίζεται η πρόβλεψη να μπορεί να εκτίεται το «μέτρο θεραπείας» σε κανονικό τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, ενώ η παραμονή σε αυτό (ανεξαρτήτως του τι γίνεται μέχρι τώρα) θα έπρεπε να προβλέπεται μόνο για όσο διάστημα υπάρχει ανάγκη νοσηλείας και όχι επ΄ άπειρον προς εκτέλεση του «μέτρου».
Ο νόμος συνδέει αυθαίρετα τη σοβαρότητα του εγκλήματος με τη σοβαρότητα της ψυχικής διαταραχής του υποκειμένου, εισάγοντας μια γραμμική σχέση μεταξύ τους και προβλέποντας ότι για πλημμελήματα ο μέγιστος χρόνος του «θεραπευτικού μέτρου» είναι τα δυο χρόνια και για κακουργήματα τα πέντε χρόνια - τα οποία, φυσικά, θα μπορούν ν΄ ανανεώνονται επ΄ άπειρον – εισάγοντας έτσι, υπογείως, μιαποινική διάσταση στο υποτιθέμενο «θεραπευτικό μέτρο». Και είναι χαρακτηριστικός ο υποτιθέμενος περιοριστικός όρος για την ανανέωση του «θεραπευτικού μέτρου», ότι ο συνολικός χρόνος διάρκειάς του «δεν μπορεί να υπερβαίνει το ανώτατο όριο της ποινής που προβλέπεται στο νόμο για την πράξη που τέλεσε ο θεραπευόμενος». Το ερώτημα είναι: κι΄ αν στο νόμο προβλέπονται ισόβια;
Ενα από τα πολλά παλινδρομικά στοιχεία που εισάγει ο νέος νόμος είναι η πρόβλεψη ότι η εισαγωγή στο «ειδικό ή στο κοινό τμήμα νοσοκομείου» δεν θα γίνεται μόνο μετά από δικαστική απόφαση που κρίνει τον αδικοπραγούντα ως «ακαταλόγιστο», αλλά και με «βούλευμα ή διάταξη του ανακριτή». Ηδη είχαμε μια πρώτη εφαρμογή αυτής της διάταξης αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, όταν άτομο που διέπραξε ανθρωποκτονία στην Πελοπόννησο και είχε στο παρελθόν  νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο, στάλθηκε αμέσως στο ΨΝΑ, υποτίθεται για πραγματογνωμοσύνη (αυτή που προβλέπεται, βάσει του 4509, να γίνεται αμέσως μετά την διάπραξη της όποιας εγκληματικής πράξης). Οι πραγματογνώμονες τον είδαν, αλλά εξακολουθεί να νοσηλεύεται, χωρίς καμιά παρουσία από τις διωκτικές αρχές που τον είχαν συλλάβει ως διαπράξαντα το έγκλημα. Απλώς τον εναπόθεσαν στο ψυχιατρείο - μέχρι τη δίκη του, που μπορεί να γίνει και μετά πάνω από ένα χρόνο. Γιατί η πραγματογνωμοσύνη θα έπρεπε να γίνει στο ΨΝΑ και όχι σε νοσοκομείο κοντά στην περιοχή του; Αλλωστε, αν και στον 4509 προβλέπεται ότι, μέχρι να βγει το προεδρικό διάταγμα για το «ειδικό» τμήμα, ως τέτοιο, ή και ως «κανονικό» τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, θα θεωρείται το Δαφνί, το Δρομοκαίτειο και το ΨΝΘ, ωστόσο δεν υπήρξε κάποια δικαστική απόφαση επί του προκειμένου. Μήπως γιατί η πρακτική, από εδώ και πέρα, θα είναι η άμεση εναπόθεσηοποιουδήποτε δράστη με ιστορικό ψυχιατρικής νοσηλείας (ή και απλώς «υπόπτου» για ψυχιατρικό πρόβλημα), απευθείας στο ψυχιατρείο - εν αναμονή, μάλιστα, του «ειδικού τμήματος» που είναι σε διαδικασία ανεύρεσης χώρου, στελέχωσης και λειτουργίας;
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, ένας άλλος, ήδη νοσηλευόμενος βάσει του αρ. 69, που διέμενε σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική δομή και διέπραξε ανθρωποκτονία ενώ διέμενε εκεί, βρέθηκε, ενώ ίσχυε ο νέος νόμος,  στον Κορυδαλλό, μέσα στις γνωστές απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν εκεί και βρέθηκε νεκρός από «υπερβολική δόση», μαζί με τον συγκρατούμενό του, μέσα στο κελί του. Γιατί «δυο μέτρα και δυο σταθμά»; Πώς και γιατί αποφασίστηκε εκεί η προσαγωγή του, που οδήγησε σ΄ αυτό το θλιβερό τέλος;
Δεν θ΄ αναφερθούμε στην γνωστή περίπτωση του Χ.Δ. και στην απαράδεκτη αντιμετώπισή του από το σύστημα - μια αντιμετώπιση που προεικάζει την λειτουργία του «ειδικού τμήματος» - για την οποία όλα, από όλες τις θεσμικές ιεραρχίες, θεωρήθηκαν «σωστά και αναγκαία».
Πρόκειται να δούμε «πολλά» στο προσεχές μέλλον, που σχετίζονται με τις «προκλήσεις» και τις ευκαιρίες για περαιτέρω καταστολή που δίνει αυτός ο νόμος στην «Δικαιοσύνη» και στην κυρίαρχη Ψυχιατρική. Ένας νόμος που δεν τολμά να στραφεί και ν΄ αντιμετωπίσει τις ρίζες του ζητήματος, που έχουν να  κάνουν με την αμφισβήτηση της ίδια της έννοιας του «ακαταλόγιστου»,της απο-υποκειμενοποίησης, δηλαδή, του δράστη, της μετατροπής και αντιμετώπισής του ως ενός «επικίνδυνου βιολογικού πράγματος». Με την επικινδυνότητα - που θεωρείται ως ατομική ιδιότητα και όχι στη σχεσιακή της διάσταση - να διαπερνά υπόρρητα όλο το νόμο, όπου κάθε λήψη απόφασης για την τύχη του δράστη πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την «πιθανότητα να…».
Φυσικά, η αναγνώριση του δράστη ως υποκειμένου ευθύνης και όχι ως «ακαταλόγιστου» ανατρέπει την τρέχουσα αντιμετώπισή του εκ θεμελίων, καθώς, μεταξύ άλλων, θέτει το ζήτημα της εναλλακτικής ποινής (εκτός φυλακής) σε συνάρτηση με μια ολοκληρωμένη κοινοτική φροντίδα. Απαιτεί, δηλαδή, μια εναλλακτική ψυχιατρική κουλτούρα και πράξη, κοινοτικά βασισμένη, αλλά και μια διαφορετική Δικαιοσύνη.  
16/3/2018
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Εκδήλωση-συζήτηση:ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Εκδήλωση-συζήτηση 
για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται 

για την "ακούσια θεραπεία στην κοινότητα"


                                                                   την Παρασκευή, 9 Μαρτίου, στις 7 μ.μ.
             στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, στο Θησείο

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται αυτή την περίοδο σχετικά με την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου για την ακούσια νοσηλεία φαίνεται να προωθείται η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα ως ένας μηχανισμός μείωσης των ακούσιων νοσηλειών. Φαίνεται πως στην πορεία συρρίκνωσης των όποιων ελάχιστων κοινοτικών υπηρεσιών έρχεται να προστεθεί και ο καταναγκασμός στη λήψη της θεραπείας καθιστώντας, για άλλη μια φορά, τις όποιες διακηρύξεις περί “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” κενό γράμμα και προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της θεσμικής βίας της ψυχιατρικής. 

Τέτοιες ιδέες μοιάζουν να επιβεβαιώνουν αυτό που κατά καιρούς έχει περιγραφεί ως πέρασμα 
από τα "πειθαρχικά ιδρύματα" στην "κοινωνία του ελέγχου", ως μια εν δυνάμει χρησιμοποίηση των κοινοτικών δομών όχι για χειραφέτηση, αλλά για διάχυτο έλεγχο μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι σήμερα, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών ανέρχονται στο 60-65%, ότι η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται από την αστυνομία, ότι η υπάρχουσα νομοθεσία δεν τηρείται, ότι τα δικαιώματα δε διασφαλίζονται κι ότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, τίποτα από αυτά δεν θ΄ αλλάξει, όσες βελτιώσεις κι αν γίνουν στα διαδικαστικά και σε νομοθετικό επίπεδο, αν δεν αλλάξει η κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική.
Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, ν΄ ανοίξουμε μια συζήτηση πάνω σε ένα θέμα που μοιάζει να μας αφορά συνολικά. Μας αφορά ως εν δυνάμει “ψυχιατρικούς ασθενείς”, καθώς κατασκευάζεται μια νέα δυνατότητα για τον περιορισμό της προσωπική μας ελευθερίας και άρα και των δυνατοτήτων ανάρρωσής μας. Μας αφορά ως επαγγελματίες, καθώς μας ανατίθεται μια επιπλέον κατασταλτική και ελεγκτική δύναμη που τελικά περιορίζει και τις δικές ευκαιρίες χειραφέτησης. Μας αφορά ως συγγενείς και φίλους ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς μας δένει ακόμα περισσότερο σε μια θέση επιτήρησης και όχι συντρόφευσης. 

Εν τέλει, μας αφορά ως ανθρώπους, καθώς καμία διεργασία ανάρρωσης δεν είναι εφικτή παρά μόνο μέσα από σχέσεις χειραφέτησης, ειδικά αυτήν την εποχή «των θλιμμένων παθών” που η κοινωνική κρίση γίνεται ο ορίζοντας μιας ζωής που σφραγίζεται από το αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας, αβεβαιότητας, προσωρινότητας, απειλής μιας επικείμενης καταστροφής και τελικά εξατομίκευσης. Σ΄ αυτή την εποχή της “ρευστής αγάπης”, που οι φωνές του παρελθόντος μάς καλούν να θυμηθούμε πως “η ελευθερία είναι θεραπευτική”. 


                                                 Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία


Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More